Sponsored Links
Advertisement

Ibong Malaya


Sa matagal na pagkakakulong,
Nalanghap ang paglaya,
Ngunit pagkampay ng pakpak,
Hindi na alam, hindi na tiyak.

Paglipad nakalimutan,
Kaya sa baba bumabagsak,
Ikampay man ng husto,
Madaling manghina at lumagapak .

Dating lipad na mas mataas pa sa saranggola,
Ngayon walang lakas na makuha,
Mga kuko nakakapit lang sa sanga,
Tkot na takot at nag-aalala.

Ngunit sasanayin ang sarili,
Kailangan maging matapang katulad ng nakakarami,
Pag-asa man kahit patay sindi,
Yayakapin ang paglaya ng walang pag-aatubili.

Mga kapwa ibon minsa’y naiirita,

Kanilang kaway nababalewala,
Dahil ang tigas ng ulo, pinamumukha,
Ayaw makinig kahit pa nadadapa.

Nakagapos ang paa sa alaala,
Panghihinayang nasa puso pa,
Gustong tuldukan at mag-apura,
Ngunit nalilito at nanghihina.

Isang ibon ang umaaligid,
Nakagabay at sa braso daw niya kumapit,
Subalit pag-ibig hindi nya makakamit,
Dahil kahit kanino ayaw sumandig.

Mag-isang babatahin ang lahat,
Muli mang malugmok,
Tatayo ng kasing tatag,
Aahon sa putik, lilipad ng mataas.


12 Comments

  1. Ching June 17, 2009
  2. Bhing June 17, 2009
  3. A-Z-E-L June 17, 2009
  4. Bhing June 17, 2009
  5. brexxx June 17, 2009
  6. Bhing June 17, 2009
  7. Kosa June 18, 2009
  8. Bhing June 18, 2009
  9. lenz June 18, 2009
  10. Bhing June 18, 2009
  11. Ching June 20, 2009
  12. Bhing June 20, 2009

Leave a Reply